Living in the land down under #3

Geplaatst op 5 oktober 2015 by Lia

‘Lie, ben je thuis? Er is een schietpartij geweest bij het politiekantoor in Parramatta!’ Dat was het eerste WhatsApp-berichtje dat ik las toen wij landden in Brisbane afgelopen vrijdag. Ik vermoedde gelijk dat het om het kantoor in onze straat zou gaan. Helaas klopte dat vermoeden…

Op het kruispunt in onze straat

Op het kruispunt in onze straat | Bron: Nu.nl

Toen wij vorig jaar in deze straat kwamen wonen, vond ik het een veilig idee dat het kantoor van NSW Police (New South Wales, de staat waarin Sydney ligt) op een steenworp afstand van ons huis is. Bart is veel op reis en al die politieauto’s die in de straat rijden, gaven me wel een goed gevoel als ik alleen aan deze kant van de wereld vertoef.

Twee maanden na onze komst in Parramatta, onze woonwijk en het tweede CBD (Central Business District) van Sydney, werd dat gevoel van veiligheid even minder. Na de aanslag in het Lindt café in het centrum van Sydney was er ook een bommelding op hetzelfde politiekantoor. De hele omgeving werd afgezet, Bart mocht onze straat en parkeergarage niet in en overal stonden mensen. Het bleek gelukkig vals alarm te zijn.

Sydney is een zeer multiculturele stad. Allerlei verschillende nationaliteiten wonen door en met elkaar en wij hadden/hebben altijd de indruk dat integratie hier een stuk beter verloopt dan in Nederland. In Parramatta en de omringende wijken wonen veel Indiërs, Aziaten en ook moslims. Er gebeurt weleens wat, maar niet meer dan je eigenlijk in een miljoenenstad als Sydney zou verwachten.

Aus Parramatta NSW markt

De wekelijkse markt in Parramatta

Helaas heeft de gijzeling in december 2014 de goedlachse Australiërs, auto- of allochtoon, goed wakker geschud. Aan de andere kant gaat het leven ook gewoon verder en weet iedereen dat zo’n eenmansactie overal kan gebeuren en bijna niet te voorkomen is. Voelen wij ons minder veilig? Nee. Afgelopen week stond ik bij de brievenbus (die leeg was :( ) en voor onze deur stonden drie politiemotoren. De agenten kwamen naar buiten met hun lunch en reden terug naar het kantoor. Ook toen dacht ik weer: ‘Toch wel chill dat dat kantoor hier zit, want er is genoeg blauw op straat.’

Echter, nu is het toch een beetje anders. De dader, een 15-jarige (!) jongen met een Iraanse achtergrond, woonde op nog geen kilometer van ons huis. Hij zat op de school waar ik élke dag langsloop. Als ik voorbij de school loop, kijk ik altijd naar het sportveldje waar de klassen gymles hebben. De dader schijnt een goede basketballer te zijn geweest. Regelmatig gooi ik een bal terug over het hek. ‘Heb ik de bal ook naar hem teruggegooid?’ schoot het door mijn hoofd toen ik het las.

De dader schijnt net voor de schietpartij vanuit de moskee in onze wijk naar zijn school gelopen te zijn. In zijn rugtas het bewuste wapen. Zijn rugtas, een gewone witte van Nike, heeft hij bij zijn school laten staan en is met het pistool de straat uitgelopen. Links afslaan zou betekenen dat hij voor ons complex zou staan. Rechtsaf betekende naar het politiekantoor.

Hetzelfde kruispunt vanaf een andere hoek | bron: Nu.nl

Hetzelfde kruispunt vanaf een andere hoek | bron: Nu.nl

Persoonlijk was ik blij dat Bart en ik vrijdag out of town waren. Een groot gedeelte van de straat was afgezet en er werden zelfs mensen uit omringende gebouwen geëvacueerd. Toen ik vanavond weer thuiskwam, Bart is naar Melbourne voor werk, zag ik ’n bloemenzee bij het politiekantoor. Ben ik nu bang (-er)? Ja en nee. Ja, omdat het toch wel erg dichtbij komt. Nee, omdat dit een gerichte actie was. Dat maakt het overigens niet minder verschrikkelijk.

Allerlei ‘wat als’ scenario’s zijn door m’n hoofd geschoten: ‘Wat als ik daar net had gelopen?’, ‘Wat als de volgende keer iemand zijn/haar rugtas bij die school laat staan met een bom erin?’, ‘Wat als…?’. Maar ach, ik ben ook gewoon weer met Malaysia Airlines gevlogen en ik stap ook regelmatig op de fiets in Sydney wat ook niet bepaald veilig is.

Ik vrees dat we alleen kunnen concluderen dat niet alleen een ongeluk in een klein hoekje zit, maar ook een aanslag. Daar kun je bijna niets aan doen, dus leven we ons leven en genieten we zoveel mogelijk van iedere dag.

Veel liefs van ons!

Andere blogs over ons leven in Australië: