Logeren op de boerderij

Geplaatst op 12 oktober 2014 by Lia

De kalfjes blijven op veilige afstand van mij :)

De kalfjes blijven op veilige afstand van mij :)

Soms komen er unieke mogelijkheden op je pad, waarvan je gelijk denkt: jaaaa, gaaf! Zo wist ik dat vriendin Bernice in Kaitaia had gewoond dus vroeg ik haar om tips wat ik daar kon doen enz. Bernice zei dat het misschien wel mogelijk was om bij haar gastgezin te verblijven. Dat leek mij wel wat en ja, Linda en Donald waren thuis en konden mij ontvangen. Leeeeeuk! En zo belandde ik op een boerderij met 800 stieren, 40 kalfjes, 7 honden en een kat. 

De boerderij ligt ver buiten Kaitaia tussen de prachtige groene heuvels van the Northland. Al snel viel mij iets op: de huistelefoon ging erg vaak! Toen keek ik op mijn telefoonschermpje: aha, geen bereik. Het echte platteland dus! Na een klein rondje in en rond het huis was het tijd om aan het avondeten te beginnen. Tijdens het eten bespraken we het plan voor de volgende dag: ik zou meegaan op de quad om Donald te helpen met het voederen van de kalfjes.

Het uitzicht vanaf de boerderij

Het uitzicht vanaf de boerderij


Voor de mensen die mij niet kennen: ik ben opgegroeid in een dorpje in Brabant. Mijn opa en twee ooms hebben/hadden een boerderij en ook in en om het dorp waar ik woonde, waren vele boerderijen. Echter, ik was niet zo’n buitenkind en een beetje bangig aangelegd als het gaat om dieren. Als kind was ik uiteraard op de boerderij van opa en mijn ooms en trok mijn moeder mij een overall en laarzen aan. Hoe klein ik ook was, ik vond het geen succes. En meerijden met de tractor? Liever niet, door al dat gehobbel stootte ik altijd mijn hoofd tegen het raam. Dus een boerderij en ik, nee, geen match. Lees deze blog verder met dit in je achterhoofd :)


De volgende ochtend kwam Linda me wakker maken rond half 7 met thee en toast op bed! Wat een luxe! Het was inmiddels al licht dus na dit mini-ontbijt trok ik mijn kleren aan en gaf Donald mij een overall en laarzen. Blijkbaar verander je als je ouder wordt, want nu trok ik die dingen met veel plezier aan en stapte ik met een grote smile door de blubber.

De kalfjes volgen ons naar de andere wei

De kalfjes volgen ons naar de andere wei

In de schuur maakte Donald alles klaar voor het voederen en probeerde ik de schuwe kalfjes te aaien. Daarna ging ik achterop de quad met twee honden naast me (als het baasje erbij is, ben ik niet bang voor honden) richting de weilanden. De kalfjes moesten verplaatst worden en dat gaat het snelst en makkelijkst door ze te ‘lokken’ met het voer. En zo geschiedde. Check dit filmpje als je even wilt lachen :) 

Iets wat minder om te lachen is, maar nu eenmaal een onderdeel is van een boerderij met 800 stieren: deze schattige kalfjes eindigen, na een ‘leven als God in Nieuw-Zeeland’, als hamburger bij een Amerikaans fastfoodketen. 

Samen met Linda en Donald

Samen met Linda en Donald

Na het voederen had Linda een uitgebreid ontbijt klaar staan. Fijn, want ik was hongerig geworden van het buiten zijn, haha! We ontbeten met zijn drieën, maakten nog wat foto’s en daarna gingen we richting Whangarei waar Linda en Donald heen moesten en ik met Bart zou afspreken. Een kort, maar erg leuk verblijf en ik voelde me helemaal thuis dankzij de gastvrijheid van Linda en Donald.

Vrouw zoekt boer, uh Bart!

Vrouw zoekt boer, uh Bart!

Mijn tip: Waar je ook bent ter wereld, als je de kans krijgt om bij mensen uit dat land te verblijven-> altijd doen! Alleen zo krijg je de beste indruk van hoe mensen in dat land leven. Voor mij waren er twee extraatjes die het leuk maakten: ik kon kijken waar Bernice 6 maanden heeft gewoond en ik ontdekte dat ik toch meer countryside roots in mij had dan ik altijd dacht :)

Wil je meer blogs lezen over Nieuw-Zeeland? We hebben er genoeg, kijk maar: