Over waarom je je op reis bewuster bent van je nationaliteit dan thuis

Geplaatst op 23 september 2014 by Lia

singapore wk 2014

WK 2014 om 2 uur ’s nachts in Singapore: klaar voor Nederland – Spanje

Hoe vaak praat jij in Nederland over het land, de cultuur of jezelf als Nederlander? Eigenlijk nooit toch? Ik deed dat in ieder geval zelden toen ik in Nederland was. Hoe anders is het als je op reis bent! En wat ik aan mezelf merk: ik voel me Nederlandser dan ooit! Hoe komt dat eigenlijk? 

Op reis heb je veel tijd om na te denken dus ik heb eens nagedacht waarom ik me op reis/in het buitenland veel bewuster ben van mijn nationaliteit dan in Nederland zelf. Om wat voor gesprek het ook gaat: die bewustwording komt negen van de tien keer door een vraag of opmerking van een ander. Niet omdat ik zelf denk: oh ja, ik ben een Nederlander! Nee, dat is een feit dus daar sta je niet bij stil. Ik zal het uitleggen aan de hand van opmerkingen of gebeurtenissen die Bart en ik tot nu toe in Azië of Australië hebben gehoord of meegemaakt.

  • Het accent

Er gaat geen dag voorbij zonder dat me gevraagd wordt waar mijn accent toch vandaan komt. In een land waar bijna iedereen roots in een ander land heeft, is het een vrij normale vraag: ‘Hey, your accent… Where is it from?’ En altijd krijg ik een positief antwoord over Nederland. Misschien is het beleefdheid, maar als je zo ver van huis bent, is het leuk om te horen dat iemand positief over je land is. De opmerking ‘Oh, your English is sooo good!’ volgt meestal ook in zo’n conversatie. En automatisch gaat het dan al snel over de talen die we op school leren en verbazen de Aussies zich over het feit dat we dat allemaal kunnen, ‘Wow, that is amazing!’ Voor ik het weet, sta ik 10 minuten met de dame achter de kassa te kletsen over Nederland, Australië en alles wat daarbij hoort. In Nederland was ik soms al blij als een caissière gewoon gedag tegen me zei dus dit is wel het tegenovergestelde.

Bart midden in de nacht in Australië na de WK-wedstrijd NL - Costa Rica

Bart midden in de nacht in Australië na de WK-wedstrijd NL – Costa Rica

  • De cultuur

Een tijdje terug waren Bart en ik in de pub met een vriend van Bart, Tom. Een echte South Australian en super sportief. Op de één of andere manier kwam de Elfstedentocht ter sprake: 200 km iceskating through a Northern province of the Netherlands while it’s below zero degrees. Toms mond viel open: doen jullie dat? Haha nee, wij niet. We vertelden over de geschiedenis, tradities, dat Lia 2 dagen voor de Elfstedentocht is geboren en daarom misschien niet van schaatsen houdt (we waren in een pub dus niet al te serieus) en dat heel Nederland al sinds 1997 wacht op een nieuwe tocht. Google Maps erbij om de route te laten zien, foto’s van eerdere tochten, de grap dat alleen spruitjestelers winnen (still in the pub), alles.

Toen we zeiden dat Olympische schaatsers (Wennemars en Kramer, volgens mij) tijdens een Olympische Spelen zelfs naar huis zouden gaan om die Eleven City Tour te doen, viel Tom bijna van zijn kruk: ‘I love that, maybe I should start iceskating too!’ Na die avond hadden Bart en ik het er samen over dat we nog nooit zo lang over de Elfstedentocht hadden gesproken buiten Nederland en dat het toch wel iets bijzonders is als zelfs een Aussie die zelden ijs ziet, het zo gaaf lijkt.

  • De taal

Naar aanleiding van een gesprek over het accent en de talen die we in Nederland leren, komt ook vaak het Nederlands zelf ter sprake: die gekke G-klank, dat het zo’n moeilijke taal is, of het nou op Duits of juist op Vlaams lijkt, of we ook Duits en Vlaams spreken. Allemaal vragen die ons dan worden gesteld. Als Brabanders vertellen we er natuurlijk ook (trots) bij dat wij een zachtere G-klank hebben dan andere Dutchies. Dit soort vragen zorgt ervoor dat ikzelf nog bewuster ben van dat gekke taaltje van ons. Ik ben vaak heel blij dat ik Nederlands spreek: het is een unieke taal, het heeft mij genoodzaakt andere talen te leren, en het is best handig een taal te spreken die weinig mensen verstaan als je wilt afdingen, haha!

  • Sport

Het WK was nog volop bezig toen we in Australië aankwamen. Ik had vanuit Nederland oranje vlaggetjes en een Nederlandse vlag meegenomen om iedereen te laten zien dat wij voor Oranje zijn. Alleen, Australiërs vinden soccer niet echt boeiend. Het was dus niet echt een conversation starter als je over het WK begon. In Singapore wel: daar kreeg ik na de monsterzege van Nederland op Spanje een topplek in een restaurant, omdat de eigenaar veel geld had gewonnen door Nederland.

Tijdens het EK 2008 in Vietnam

Tijdens het EK 2008 in Vietnam (Bart maakte de foto). Rechts van mij Jaap en Janneke met wie we ook in Cambodja de wedstrijden keken.

Door het tijdsverschil moesten we om half 6 ’s ochtends voor de buis zitten om de WK-wedstrijden te kijken. Nou, dan weet en voel je wel dat je voor Oranje bent, hoor! Tijdens het EK 2008 waren we samen op reis in Zuid-Oost Azië en keken we de wedstrijden in Vietnam en Cambodja. Van alle wedstrijden van Oranje herinner ik me het meeste van wedstrijden die ik in het buitenland heb gekeken: waar ik was, met wie ik keek, tegen wie Oranje speelde, de uitslag. Omdat je er meer voor moet doen dan in NL (bijv. het opblijven), maak je het nog bewuster mee. En ja, the day after is het altijd een goede gespreksstarter met locals of met andere Nederlanders.

Nog nooit sprak ik zoveel over Nederland, over onze cultuur, taal, tradities en alle andere dingen dan de afgelopen maanden. En uiteindelijk kan ik maar één ding concluderen: ik ben trots om Nederlander te zijn!

Ps. het valt je misschien op dat ik consequent Nederland en geen Holland zeg. Dat is bewust: Holland is slechts een deel van Nederland en daar kom ik niet vandaan, ik kom uit Brabant. Jaaaa, kniesoor die daar op let. Maar ik let er dus wel op :D

Enkele van onze blogs in/over Nederland: